آفتابی ترین سایه
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا نمي دانم چه رازي در ميان چشم تو جاريست اي هميشه خوب ماهي هميشه تشنه ام در زلال لطف بيكران تو مي برد مرا به هر كجا كه ميل اوست موج ديدگان مهربان تو زير بال مرغكان خنده هات زير آفتاب داغ بوسه هات _اي زلال پاك_ جرعه جرعه جرعه مي كشم ترا به كام خويش تا كه پر شود تمام جان من ز جان تو! اي هميشه خوب ! اي هميشه آشنا ! هر طرف كه مي كنم نگاه تا همه كرانه هاي دور عطر و خنده و ترانه مي كند شنا در ميان بازوان تو! ماهي هميشه تشنه ام اي زلال تابناك! يك نقس اگر مرا به حال خود رها كني ماهي تو جان سپرده روي خاك!
بیوفا حالا که من افتادهام از پا چرا
نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر میخواستی حالا چرا
عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست
من که یک امروز مهمان توام فردا چرا
نازنینا ما به ناز تو جوانی دادهایم
دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا
وه که با این عمرهای کوته بیاعتبار
اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا
شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود
ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا
ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت
اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا
آسمان چون جمع مشتاقان پریشان میکند
در شگفتم من نمیپاشد ز هم دنیا چرا
در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین
خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا
شهریارا بیجیب خود نمیکردی سفر
این سفر راه قیامت میروی تنها چرا
تنها مي خواهم بنويسم
که روزي روزگاري
پيش آنکه
مرا عشق آموخت
پيش دلم
کم نياورم
